Fartuszek – podszyjnik męski, z wielobarwnym haftem krzyżykowym na suknie, ze zbiorów Muzeum Kultur Świata, Oddziału Muzeum Narodowego w Poznaniu, fot. A. Cieślawski
Autentyczny stary czepek ludowy, Dąbrówka Wielkopolska, 16.02.1975 r., fot. B. Linette, Cyfrowe Archiwum im. Józefa Burszty, Nr inwent.: 002336n
W strojach kobiecych dominował biały haft przewlekany na tiulu. Zdobiono nim przede wszystkim kopki i kruzy. Najczęściej pojawiały się w nim motywy geometryczne (linie proste, zygzaki, jodełki) układane naprzemiennie z drobnymi wzorami kwiatowymi.
Haft na tiulowym czepku. Dąbrówka, pow. Międzyrzecz. Fot. A. Glapa, 1948 r.; za: A. Glapa, Strój międzyrzecko-babimojski (lubuski), Atlas Polskich Strojów Ludowych, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 1956, s. 51.
Motywy hafciarskie na czepkach miały zwykle archaiczny układ pasowy.
Zdobiny wyszywane białymi nićmi na naramiennikach kobiecych białych kabatków (krótkich wierzchnich bluzek). Dąbrówka, pow. Międzyrzecz, za: A. Glapa, Strój międzyrzecko-babimojski (lubuski), Atlas Polskich Strojów Ludowych, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 1956, s. 62, ryc. 79.
Biały haft ręczny zdobił czasem także mankiety i przyramki koszul. Najczęściej spotykane były tu motywy geometryczne, czasem łączone ze stylizowanymi elementami roślinnymi. Na najstarszych koszulach spotykamy proste motywy (kółka, trójkąty i gwiazdy), które stopniowo z biegiem czasu były coraz bardziej rozbudowywane. W okresie międzywojennym wykonywano najbardziej ozdobne i skomplikowane w formie hafty.
Biały haft na tiulu — kryziku. Dąbrówka, pow Międzyrzecz. Fot. A. Glapa, 1955 r., za: A. Glapa, Strój międzyrzecko-babimojski (lubuski), Atlas Polskich Strojów Ludowych, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 1956, s. 62, ryc. 76.
Tuż przed II wojną bardzo wiele wykonywanych ręcznie haftów naśladowało koronki fabryczne. Często też w kruzach i fartuchach wykorzystywano koronki maszynowe lub maszynowy haft angielski na batyście lub płótnie.
Pasy barwnych ozdób wyszywanych wełną i jedwabiem na przednich częściach „polek", tj. bluz. Dąbrówka, pow. Międzyrzecz, Fot. A. Glapa, 1956 r., za: A. Glapa, Strój międzyrzecko-babimojski (lubuski), Atlas Polskich Strojów Ludowych, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 1956,s. 58, ryc. 73.
Haft wielobarwny spotykany był na polkach, gdzie ozdabiał stójkę oraz umieszczany był wzdłuż jej zapięcia i (czasem) dolnej krawędzi. Najczęściej stosowano ścieg krzyżykowy, rzadziej atłasek, w kolorach zielonym, czerwonym, różowym, pomarańczowym i niebieskim. Najbardziej popularne były uproszczone motywy roślinne, choć zdarzały się także motywy geometryczne.
Tiulowe i batystowe wiązadła do czepka XIX/XX w., Dąbrówka, pow. Międzyrzecz. Muzeum Regionalne w Międzyrzeczu. Fot. A. Glapa, 1952 r., za: A. Glapa, Strój międzyrzecko-babimojski (lubuski), Atlas Polskich Strojów Ludowych, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 1956, s. 51, ryc. 63 i 64.
Na przełomie XIX i XX w. modne były bandy do czepków haftowane ręcznie. Ok. 1910 r. zostały one wyparte przez fabryczne wstęgi jedwabne (czasem z mory jedwabnej, częściej atłasowe) broszowane (rodzaj haftu maszynowego) w motywy roślinne – bukiety kwiatowe ułożone jedne nad drugimi.