Przejdź do głównej treści

STRÓJ BAMBRÓW POZNAŃSKICH

Strój bamberski noszony był we wsiach położonych na północ, południe i zachód od Poznania, takich jak: Rataje, Żegrze, Górczyn, Winiary, Jeżyce, Wilda, Dębiec, Luboń oraz w folwarkach Bonin i Szeląg. Tereny te pierwotnie zamieszkiwała ludność polska. W początkach XVIII wieku działania wojenne prowadziły tu zarówno wojska szwedzkie, jak i połączone w koalicję polskie, rosyjskie i saskie. W wyniku walk i morowej zarazy tereny te zupełnie opustoszały. Władze Poznania postanowiły je ponownie zasiedlić. Po nieudanych próbach oddawania ich w dzierżawę szlachcie i mieszczanom, oraz zasiedlania przez ludność polską, władze miasta podjęły decyzję o konieczności sprowadzenia osadników niemieckich. Ewentualnym przybyszom stawiano tylko jeden podstawowy warunek: musieli być wyznania rzymskokatolickiego. Pierwsi osadnicy – w liczbie sześćdziesięciu osób – przybyli w roku 1719 do wsi Luboń z Bambergu we Frankonii. Potem nastąpiły kolejne fale osadnictwa z tego regionu oraz innych ziem południowych Niemiec, ale także z obszaru Prus Wschodnich, a nawet ze Śląska. Proces osadniczy zakończył się około 1750 r. Osadnicy otrzymywali ziemię w wieczyste posiadanie, byli osobiście wolni, a ich świadczenia ograniczały się do opłat czynszowych i niewielkich danin.

Ten serwis korzysta z cookies Polityka prywatności